بسم الله الرحمن الرحيم

شبکور شديم از عدم تابش نورت

 اين خاک يتيم است بکش دست عبورت

 امواج عليل و نفَس باد عقيم است

ساحل به شک افتاده ز طوفان حضورت

 در آينه ي خانه نظر کن که ببيني

 تصوير همه هست بجز صاحب صورت

 از روشني آه تو داريم چراغي

 اي فيض غمت ،صيقل زنگار و کدورت

 اغلب همه مَرديم ولي محض تفاخر

 اينجا همه هستند بجز وقت ظهورت

 دوريم زتو گرچه تو نزديک به مايي

 اي دوست نشاني بده از خانه ي دورت

                                                         اللهم عجل لوليک الفرج

دروغ گفتم که از دوريت شکست دلم

که در نبود تو حتي ترک نبست دلم

بيا و زود بيا اي تمام هستيم

که اگر دير کني مي رود ز دست دلم

                                                                الهم عجل لوليک الفرج

عمريست که از حضور او جا مانديم

 در غربت سرد خويش تنها مانديم

 او منتظر است تا که ما برگرديم

 ماييم که در غيبت کبري مانديم

چه انتظار عجيبي !!!

تو بين منتظران هم ...

عزيز من چه غريبي!! ..

عجيبتر که چه آسان نبودنت شده عادت ....

چه بي خيال نشستيم ....

نه کوششي نه وفايي ..

فقط نشستيم و گفتيم :

 خدا کند که بيايي ...

                                                            اللهم عجل لوليک الفرج