b     

 مارا به جرم عشق مؤاخذه مي کنند

                                          گويا نمي دانند که عشق گناه  نيست !

 اما کدام عشق؟

 خداوندا! معبودا! عاشقا! مرا که آفريدي  عشق  به  پستان  مادر را  به من  ياد دادي  اما بزرگتر شدم وديگر عشق اوليه مرا ارضاء  نمي کرد؛ پس عشق به  پدرومادررادرمن به  وديعت  نهادي مدتي  گذشت ديگرعشق را آموخته بودم ، اما به  چه چيز عشق  ورزيدن  را  نه . به  دنيا  ورزيدم ، به مال و منال دنيا عشق ورزيدم  به  مدرسه  عشق  ورزيدم  ، به  دانشگاه عشق  ورزيدم ، اما همه اينها بعد از مدتي  جاي خود را به عشق حقيقي و اصيل داد؛ يعني عشق به تو، فهميدم  که عشق به  تو پايدار  است  و ديگر عشقها ، عشقهاي دروغين  است ، فهميدم  که  لاينفع  المال   ولا ينون ، فهميدم که يفرالمرء من  اخيه  وصاحبه و بنيه  و امه  و ابيه  و......

پس به عشق تو دل بستم ، بعد از چندي که با تو معاشقه  کردم ، يکباره  به  خود آمدم  و ديدم که من کوچک تر ازآن هستم که  عاشق  تو شوم  و تو  بزرگتر ازآني که معشوق  من   قرار  بگيري .  فهميدم که دراين مدت که فکرمي کرده ام عاشق تو هستم ،.  ،اشتباه مي کرده ام ؛ اين  تو بودي که عاشق من بوده اي و مرا مي کشانده اي  اگرمن عاشق توبودم بايد يکسره به دنبال تو مي آمدم . وليکن  وقتي  توجه مي کنم مي بينم که گاهي اوقات  در دام شيطان  افتاده ام ولي با زمستقيم آمدم،حال مي فهمم که اين تو بودي که عاشق بنده ات بودي، هرگاه او صيدشيطان شده تو دام شيطان را باز کرده اي  وهر شب به انتظار او نشسته اي تا بلکه يک شب او را ببيني ، حالا مي فهمم که تو عاشق صادق بنده ات هستي .بنده را چه که عاشق تو بشود (عنقا شکار کس نشود دام باز گير )

آري تو عاشق من بودي وهر شب مرا بيدار مي کردي و به انتظار يک صدا از جانب معشوقت مي نشستي. اما من بدبخت ناز مي کردم و شب خلوت را از دست مي دادم و مي خوابيدم! اما تو دست برنداشتي و اينقدر به اين کار ادامه دادي تا بالاخره من گريز پاي را به چنگ آوردي و من فکر مي کردم که با پاي خود آمده ام . وه چه خيال باطلي! اين کمند عشق تو بود که به گردن من افتاده بود، مرا که به چنگ آوردي به صحنه جهادم آوردي  تا بامن برد عشق ببازي ومن در کارت حيران بودم و از کرم تو تعجب مي کردم. آخر تو بزرگ  بودي ومن کوچک! تو کريم  بودي و من لئيم! تو جميل بودي و من  قبيح! تو مولا بودي و من بنده  و من شرمنده از اين همه احسان توبودم.کمند عشقت را محکمتر کردي  و مرا به  خط مقدم عشق بردي و در آنجا شراب عشقت را به من نوشاندي وچه نيکو شرابي بود و من هنوز ازلذت آن شراب مستم. اولين جرعه آن را که نوشيدم مست شدم و در آن حال مستي تقاضاي جرعه اي ديگر کردم، اما اين بار تو بودي که ناز مي کردي و مرا سر مي گرداندي، پياله ام را شکستي. هر چه التماس کردم که جامي ديگر بده تا از حجاب جسماني بياسايم، ندادي وزير لب به من خنديدي و پنهاني عشوه کردي .اکنون من خمارم و پياله به دست هنوز درانتظارجرعه اي ديگر از شراب عشقت به سر مي برم.

اي  عاشق من! اي اله من! پياله ام را پر کن و مرا در خماري نگذار. تو که يک عمر به انتظار نشسته بودي، حال که به من رسيده اي چرا کام دل بر نمي گيري؟ توکه از متاع عشق دم مي زدي، چرا اکنون مرا درانتظار گذاشته اي اگر بدانم که خريدار متاعم نيستي و اگر بدانم که پياله ام را پر نمي کني، پياله را خودمي شکنم ومتاعم را به آتش مي کشم تا در آتش حسرت بسوزي و انگشت حيرت به دندان بگزي.

به آهي گنبد خضراء بسوزم         جهان را جمله سر تا پا بسوزم

بسوزم يا که کاري را بسازم         چه فرمايي بسازي؟ يا بسوزم؟

                                              وصيت نامه شهيدناصر الدين باغاني

b

 کليد بيت المقدس هميشه نزد حضرت سليمان (ع) بود . او شبي کليد را برداشته و خواست در را باز کند . از قضا باز نشد. از طايفه جن و انس استمداد کرد و نتيجه اي نگرفت. بي اندازه غمگين و ناراحت شد و گمان کرد خداوند او را از ورود به بيت المقدس منع فرموده است. در اين بين پيرمرد فرتوتي که به عصاي خود تکيه کرده و از رفقا و همنشينان حضرت داوود (ع) -پدر سليمان- بود به حضور آن حضرت آمده و عرض کرد:

چرا غمگين هستي؟

حضرت سليمان فرمود: 

باز کردن در اين خانه مشکل شده است.

پيرمرد گفت:

آيا مي خواهي کلماتي به تو بياموزم که هر گاه پدرت آنها را در حال افسردگي مي خواند ، خداوند غم و اندوه او را بر طرف مي کرد؟

بگو اي پيرمرد!

«خداوندا به نور تو هدايت شدم و به فضل تو بي نياز گشتم و به ياري تو صبح وشام کردم. تو بر گناهان من واقفي. طلب آمرزش از درگاهت دارم و به تو بازگشت مي نمايم اي خداي مهربان و منت گذارنده! »

حضرت سليمان آن کلمات را تکرار کرد و در باز شد.

b

 ابليس به حضور حضرت موسي(ع) آمد و عرض کرد ، آيا مي خواهي تو را هزار و سه پند بياموزم؟

موسي (ع) فرمود: آنچه مي داني، من بيشتر مي دانم و نيازي به

پند ندارم.

جبرئيل امين نازل شد و عرض کرد:اي موسي خداوند مي فرمايد هزار پند او فريب است . اما سه پند او را بشنو. حضرت به شيطان فرمود:سه پند از هزارو سه پندت را بگو.

ابليس گفت: چنان چه در خاطرت انجام دادن کار نيکي را گذراندي براي انجام آن شتاب کن وگرنه تو را پشيمان مي کنم.

اگر با زنان بيگانه و نا محرم نشستي غافل از من مباش که تو را به زنا وادار مي کنم .

چون خشم و غضب بر تو مستولي شد جاي خود را عوض کن و گرنه فتنه به پا مي کنم .

اکنون که تو را سه پند دادم تو هم از خدا بخواه تا مورد آمرزش و رحمتش قرار گيرم . موسي بن عمران خواسته وي را به عرض خداوند رساند . ندا رسيد: اي موسي شرط آمرزش ابليس اين است که روي قبر آدم برود و او را سجده کند. حضرت موسي امر پروردگار را به وي فرمود.

ابليس گفت: اي موسي من موقع زنده بودن آدم وي را سجده نکردم چگونه حالا راضي مي شوم قبر او را سجده کنم.

b

 يکي از اهل رياضت به در مسجدي رسيد. شيطان را ديد ايستاده، پارا درون مسجد مي گذارد وبيرون مي آورد. به او گفت:اينجا چه مي کني؟

گفت: در اين مسجد جاهلي نماز مي خواند و عالمي خوابيده است من قصد دارم به جاهل برسم ودر حال نماز او را فريب دهم ولي هيبت عالم نمي گذارد وارد مسجد شوم.